Het verhaal van een Soulsearch

Op pad met Marijn

Marijn en ik gaan samen wandelen. Op stap met haar vraag. En deze is: ‘ik zit op een doodlopend spoor, welke kant zal ik opgaan?’

Te veel hoofd en te weinig hart

Marijn was marketingcommunicatiemevrouw en is sinds een jaar bezig met haar bedrijf. Hierin richt ze zich vooral op voeding en gezonder leven. Ze vertelt: ‘De dingen die ik tot nu tot heb gedaan, kwamen vanuit mijn hoofd. Ik weet hoe ik iets in de markt moet zetten. Ik zie een gat en spring erin. Het is alleen is nog te veel gedreven door geld. Het voelt te veel hoofd. En te weinig vanuit mijn hart. Het spoor van voeding heeft niet genoeg diepgang voor me.’

Waar gaan we naartoe?

Marijn mag beslissen. Haar voeten mogen de weg wijzen. Dat vind ze nog lastig. ‘Jij kent de weg toch naar het park Nic?’ Dus zeg ik: ‘kom, we gaan die kant op.’ Ze vertelt over de inzichten die ze de afgelopen tijd heeft gehad. Ik mag meer de leiding nemen hoorde ze. De leiding nemen en samenwerken met een cirkel van anderen om mij heen. Ik kijk haar glimlachend aan.

Mijn vader had het liefst een jongetje gehad

Marijn: ‘en toen werd ik geboren. Ik heb nooit goed gedurfd om mezelf te durven zijn. Echt in mijn lichaam te zitten. Mijn moeder was een dominante moeder. Als kind probeerde ik te voldoen aan haar verwachtingen. Ik mocht niet kind zijn. Niet speels en licht. Dus werd ik een hele serieuze Marijn.’

Haar dochter is een spiegel

En laat haar heel mooi zien wat er nodig is in Marijn haar eigen ontwikkeling. Een meisje van zes. Mooi en ook pijnlijk. Ze vertelt dat ze sowiezo veel met kinderen heeft. Dat ze naar haar toekomen. En ze pikt naadloos de kindjes eruit, op het schoolplein, die iets anders nodig hebben dan wat ze nu krijgen.

Indianen en kinderharten openen

We hebben het over sjamanisme, de natuur en het werken met energie. Thema’s waar we elkaar in herkennen en verbinding voelen. Marijn voelt ook de energie in haar handen en werkt er al intuitief mee. Waarop ik zeg: ‘zo mooi, intuitief werken met energie is zo zuiver en je geeft dan precies wat nodig is.’ En ze vertelt hoe ze ooit een visioen had, dat zij als indiaan voor haar tent zat. En haar hand op de harten van de kinderen legde en deze harten zo opende en heelde. En we voelen het beide, hoe mooi en kloppend dit is.

Er komt een kat naar ons toe

Ze tilt ‘m zo op. En de kat wordt geknuffeld. Haar bijzondere band met dieren wordt heerlijk zichtbaar. We vragen wat de kat ons wil vertellen. Het is een mooi wit exemplaar met zwarte en rode vlekken. Zonder bandje loopt ie daar zo rond in de natuur. We steken de brug over en komen in een verwilderd stukje natuur.

Als kind zag ik van alles

Marijn: ‘Huh, komen we hier nog uit?’ ‘Altijd, zeg ik lachend.’ En ze vertelt: ‘ Nic, als kind zag ik van alles. Het was best druk ‘s nachts in mijn slaapkamer. Allemaal overleden mensen. Vooral toen we ook nog naast een begraafplaats gingen wonen. Oeps. Ik heb mijn moeder verteld wat ik zag. En ik kreeg, heel lief, een boek over een meisje dat ook van alles zag. Alleen dat meisje in dat boek…

Dat meisje hoorde nergens bij

Dus heb ik alles wat ik zag ver ver weg gestopt. En de laatste tijd komt het steeds meer naar voren. Mijn eigen dochter van 6 laat het me zien. Dan staan we onze tanden te poetsen in de badkamer en roept ze: ‘Mam er is hier een energie, voel jij ‘m ook?’ En ik ben vrienden aan het helpen met hun overleden dochtertje. Het overleden meisje komt langs om mij dingen te vertellen. En ik heb haar moeder er in begeleid. Erin bevestigd en helpen vertrouwen dat zij ook dingen ziet en dat deze kloppen.

Kinderen helpen, die dingen zien

Is dat jouw rol hier Marijn? Da’s nog preciezer dan kinderen helpen. En wat kun je hierin betekenen voor hun ouders? En mijn handen maken een soort trechter. Mijn vingertoppen raken elkaar bijna. Kijk zo precies is het. Marijn kijkt me aan en zegt: ‘Durf ik dat Nic?’ En ik zeg: ‘Dan ga je wel met de billen bloot. Want dan laat je jezelf naakt zien met wat jij echt kunt.’

Wat vinden anderen ervan?

En we hebben het erover hoe het is om dingen te horen, te zien te weten en te voelen. Wat anderen daarvan vinden. En dat voelt oki. Dat ontwikkelt zich ook organisch. Waar deuren sluiten en mensen afhaken gaan er aan andere kant deuren op en staan er nieuwe mensen op jouw deurmat. De knop is om. En die kun je niet meer terugdraaien. Marijn: ‘ik wil dat ook niet meer, de onbewuste Marijn worden die ik was. Dat kan ook niet meer, hier word ik gelukkiger van.’

We zien overal dieren in tweetallen

Twee schapen, twee geiten, twee meerkoeten, twee zwanen. Voor Marijn staan ze voor samenwerking. Iets wat ze meer wil gaan opzoeken. Een van de meerkoeten maakt een prachtige vliegende start uit het water. Marijn vertelt dat ze ook zwanen achter haar huis heeft. ‘Het zijn prachtige dieren met een agressief randje. Ooit zag ik hoe mijn zus een tik met een vleugel kreeg. En ze zijn vooral heel beschermend als het om hun zwanekinderen gaat. Ik wil graag een lieve moeder zijn. Terwijl ik weet dat ik als ik krachtiger en meer leidend ben, het beter voor ze zal werken.’

Hoe de natuur meewerkt

Op het laatst staan we stil bij het water. Een reiger. Hij kijkt rustig naar links, rechts, om zich heen. En vliegt dan weg. Zo mooi, vlak over het water. Vleugels wijdgespreid. Marijn zegt: ‘ook ik mag mijn vleugels uitslaan.’

Metatron komt nog langs

We praten nog even na bij de auto. Ja, we blijven twee vrouwen he :) Ik vertel Marijn over Metatron, de aartsengel en opgestegen meester, die zich gisteravond opeens kenbaar maakte bij mij. En ik vertel haar dat Metatron er ook voor haar is. De meest aardse van de aartsengelen. Hij kan je helpen met je innerlijke kind en het werken met kinderen. En ik zeg: ‘zo Marijn, ik stop Metratron nog even in je rugzak.’ We moeten er allebei om grinniken. En na een big hug zwaaien we elkaar tot ziens.